Het sociaal-economisch leven en het functioneren van de overheidsdiensten in Nigeria wordt al sinds de onafhankelijkheid in 1960 gekenmerkt door een aanzienlijke graad van corruptie, maar het is vooral onder diverse militaire dictators in de jaren negentig dat het probleem endemische proporties aannam. Dat heeft ten dele te maken met het feit dat Nigeria al decennia het leeuwendeel van zijn inkomsten haalt uit de olie-industrie en dat zowel onder militair als onder burgerlijk gezag deze enorme financiële taart verdeeld werd, conform mechanismen waarin politieke gunsten, patronagenetwerken, cliëntelisme en corruptie een vitale rol spelen. Ondanks de gigantische petroleumwinsten is de gemiddelde Nigeriaan bijzonder arm. Omkoping en nepotisme zijn dermate prevalent dat sommige experts Nigeria omschrijven als een kleptocratie. Het maatschappelijk middenveld staat betrekkelijk zwak. De anti-corruptiewetgeving in het land wordt maar heel gebrekkig afgedwongen en de bescherming van eventuele klokkenluiders is nauwelijks gegarandeerd. Er is al decennialang sprake van straffeloosheid op alle overheidsniveaus. Het politieapparaat, de magistratuur en andere overheidsdiensten, die belast zijn met de strijd tegen het fenomeen, komen regelmatig zelf in opspraak.
Geconfronteerd met deze alomtegenwoordige corruptie richtte president Olusegon Obasanjo (1999-2007) een aantal onafhankelijke anticorruptie-organen op. Na een lichte verbetering van de situatie bereikte het fenomeen onder president Goodluck Jonathan (2010-2015) nieuwe hoogten, waarbij zwendelpraktijken het land tientallen miljarden dollars kostten. President Muhammadu Buhari (2015-2023) werd verkozen onder de belofte het probleem krachtdadig aan te zullen pakken. Tijdens zijn bewind steeg het aantal inbeschuldigingstellingen en veroordelingen inderdaad, maar al snel rees het verwijt dat het vervolgingsbeleid selectief was, met name gericht tegen tegenstanders van de president. Bij de presidentsverkiezingen van 2023 bleken ondanks Buhari’s beloftes omkoping en nepotisme niet significant gedaald. President Bola Tinubu, verkozen in voorjaar 2023, is zelf niet vrij van beschuldigingen van corruptie en besteedt aan het thema doorgaans niet zo veel aandacht. Nigeria kampt naast corruptie met een aanzienlijk aantal andere problemen onder meer een jihadistische insurrectie, een resem andere interne gewapende conflicten, virulent banditisme, stijgende armoede terwijl het land tegelijk wordt geconfronteerd met grote demografische uitdagingen. Diverse rapporten stellen dat corruptie zich op deze problemen ent en ze erger maakt. De politieke klasse, volgens tal van waarnemers zelf gedetermineerd door cliëntelisme en omkopingspraktijken, lijkt veel moeite te hebben om de talrijke moeilijkheden adequaat het hoofd te bieden.
Corruptie doet zich in Nigeria voor in heel het land, op alle bestuursniveaus (federaal en lokaal) en in alle maatschappelijke sectoren en geledingen. Het betreft het beïnvloeden van beslissingen en het afgeven van documenten middels vriendendiensten dan wel het betalen van smeergeld. Documentenfraude is prevalent in Nigeria en vrijwel alles kan op oneigenlijke wijze verkregen worden, gaande van identiteitskaarten, geboortecertificaten en paspoorten tot rijbewijzen, diploma’s, vergunningen, huwelijkscertificaten, medische attesten, eigendomstitels etc. Het betreft zowel de productie van manifeste vervalsingen dan wel de frauduleuze afgifte van authentieke documenten door corrupte functionarissen. De Nigeriaanse overheden beschikken over gespecialiseerde diensten die zich bezighouden met de beteugeling van documentenfraude, niettemin blijkt uit rapportage van onder meer de Verenigde Naties, dat de problematiek tot op heden massief is.
Politique de traitement
La politique définie par le commissaire général se fonde sur une analyse approfondie d’informations récentes et détaillées sur la situation générale dans le pays. Ces informations ont été recueillies de manière professionnelle auprès de diverses sources objectives, dont l’Agence de l’Union européenne pour l’asile (AUEA), le Haut-Commissariat aux réfugiés des Nations unies (HCR), des organisations internationales de défense des droits de l’homme, des organisations non gouvernementales, ainsi que la littérature spécialisée et les médias. Pour définir sa politique, le commissaire général ne se fonde donc pas exclusivement sur les COI Focus publiés sur le site du CGRA, qui ne traitent que de certains aspects particuliers de la situation du pays. Le fait qu’un COI Focus date d’un certain temps déjà ne signifie donc pas que la politique menée par le commissaire général ne soit plus d’actualité.
Pour examiner une demande d’asile, le commissaire général tient non seulement compte de la situation objective dans le pays d’origine à la date de la décision mais également de la situation individuelle et des circonstances personnelles du demandeur. Chaque demande d’asile est examinée au cas par cas. Le demandeur d’asile doit montrer de manière suffisamment concrète qu’il éprouve une crainte fondée de persécution ou court un risque réel d’atteintes graves. Il ne peut donc se contenter de renvoyer à la situation générale dans son pays mais doit également présenter des faits concrets et crédibles le concernant personnellement.
Pour ce pays, il n’y a pas de note de politique de traitement disponible sur le site Internet du CGRA.