Vier jaar na het einde van de burgeroorlog en de ondertekening van het vredesakkoord in november 2022 bevindt Tigray zich midden in een diepe politieke crisis. Verschillende bepalingen van het vredesakkoord zijn niet uitgevoerd. Zo blijft West-Tigray bezet, waardoor zo’n 760.000 intern ontheemden niet kunnen terugkeren. Het Tigray People’s Liberation Front (TPLF) is uiteengevallen in rivaliserende facties, en ook de Tigray Defense Force (TDF) is verdeeld. In 2025 ontstaat een nieuwe gewapende factie, de Tigray Peace Force (TPF), bestaande uit strijders die ontevreden zijn over het bewind van het TPLF en stilzwijgend steun genieten van de federale autoriteiten.
Daarnaast is een patstelling ontstaan tussen de federale overheid en het TPLF. Na de machtsgreep van het TPLF in maart 2025 verslechtert de relatie met de federale overheid sterk. Nadat het in januari 2026 voor het eerst sinds het einde van de oorlog tot gewapende confrontaties komt tussen het federale leger en de TDF in Tselemti, komen berichten naar buiten over de mobilisatie van federale en Tigrayaanse troepen langs de grens tussen het door de interim-regering gecontroleerde gebied en West-Tigray. Ook in Zuid- en Zuidoost-Tigray versterkt de TDF haar troepenmacht. De relatie tussen de federale overheid en het TPLF komt tot een totale breuk wanneer die laatste beslist om de vooroorlogse regionale regering opnieuw te installeren. Een week voor de nationale verkiezingen beslist de kiesraad dat er geen verkiezingen plaatsvinden in Tigray.
Tegen deze achtergrond van toegenomen politieke en militaire spanningen vindt een campagne van gedwongen rekrutering plaats in Tigray. Vanaf maart 2026 duiken berichten op over gedwongen militaire rekrutering van burgers door het TPLF, aanvankelijk in Noordwest-Tigray maar vanaf mei 2026 in de hele regio.
Voor de periode van 1 januari 2025 tot midden juni 2026 noteert ACLED 110 incidenten in Tigray. Daarvan beschouwt ACLED 55 incidenten gevechten, 12 als explosies of geweld op afstand en 43 als geweld tegen burgers. ACLED noteert daarbij 176 dodelijke slachtoffers. In de onderzoeksperiode telt ACLED 47 gewelddaden waarbij burgers het enige doelwit zijn (civilian targeting), met in totaal 32 burgerdoden. De TDF zijn de voornaamste actor van geweld gericht tegen burgers.
Tigray bevindt zich anno 2026 in een staat van economische ontwrichting. De openbare diensten functioneren slechts gedeeltelijk, de infrastructuur ligt nog steeds in puin en de humanitaire logistiek, de toeleveringsketens voor medicijnen en de transportinfrastructuur blijven verstoord. De regio kampt met een chronisch tekort aan brandstof, waardoor ambulances niet kunnen uitrijden en humanitaire hulp niet tot bij de hulpbehoevenden raakt. Budgettaire overdrachten aan Tigray zijn herhaaldelijk opgeschort, wat onder meer geleid heeft tot maandenlange vertraging van de salarisbetalingen aan leraren en ambtenaren.
Politique de traitement
La politique définie par le commissaire général se fonde sur une analyse approfondie d’informations récentes et détaillées sur la situation générale dans le pays. Ces informations ont été recueillies de manière professionnelle auprès de diverses sources objectives, dont l’Agence de l’Union européenne pour l’asile (AUEA), le Haut-Commissariat aux réfugiés des Nations unies (HCR), des organisations internationales de défense des droits de l’homme, des organisations non gouvernementales, ainsi que la littérature spécialisée et les médias. Pour définir sa politique, le commissaire général ne se fonde donc pas exclusivement sur les COI Focus publiés sur le site du CGRA, qui ne traitent que de certains aspects particuliers de la situation du pays. Le fait qu’un COI Focus date d’un certain temps déjà ne signifie donc pas que la politique menée par le commissaire général ne soit plus d’actualité.
Pour examiner une demande d’asile, le commissaire général tient non seulement compte de la situation objective dans le pays d’origine à la date de la décision mais également de la situation individuelle et des circonstances personnelles du demandeur. Chaque demande d’asile est examinée au cas par cas. Le demandeur d’asile doit montrer de manière suffisamment concrète qu’il éprouve une crainte fondée de persécution ou court un risque réel d’atteintes graves. Il ne peut donc se contenter de renvoyer à la situation générale dans son pays mais doit également présenter des faits concrets et crédibles le concernant personnellement.
Pour ce pays, il n’y a pas de note de politique de traitement disponible sur le site Internet du CGRA.