Deze COI Focus geeft een overzicht van de belangrijkste mechanismen die de Peruaanse overheid heeft ontwikkeld om burgers te beschermen tegen misdrijven en geweld.
De voornaamste overheidsactoren die instaan voor het bieden van bescherming zijn de Nationale Politie van Peru, het Openbaar Ministerie, de rechterlijke macht en de Ombudsman. De geraadpleegde bronnen wijzen op factoren die hun werking beperken, waaronder corruptie, politieke inmenging, onderfinanciering en versnipperde bevoegdheden. Ook de sinds 2023 ingevoerde zogenaamde pro-misdaadwetten worden genoemd als een bijkomende belemmering voor effectieve misdaadbestrijding.
De Peruaanse overheid voorziet in verschillende procedures voor het melden van misdrijven en het aanvragen van openbare rechtsbijstand. Burgers kunnen een formele klacht (denuncia) indienen bij bij de politie of het Openbaar Ministerie (OM), dat ook een digitaal portaal heeft voor het indienen en opvolgen van aangiften. Daarnaast bestaan er specifieke meldingskanalen voor onder meer overheidscorruptie, afpersing en aanverwante misdrijven, geweld tegen vrouwen en gezinsladen, en milieu- en mensenrechtenverdedigers. Via de ALEGRA- en MEGA ALEGRA-centra en de hulplijn Fono Alegra 1884 biedt het ministerie van Justitie gratis juridische en multidisciplinaire bijstand aan personen met beperkte financiële middelen en kwetsbare groepen.
Burgers kunnen corruptie en wangedrag door ambtenaren anoniem of op naam melden via een online platform. De geraadpleegde bronnen geven evenwel aan dat strafrechtelijke vervolging van hooggeplaatste ambtenaren en politici in de praktijk beperkt blijft
Tussen 2024 en 2026 neemt de Peruaanse overheid verschillende wettelijke maatregelen tegen afpersing. Deze beogen de meldingsdrempel te verlagen, slachtoffers beter te beschermen en daders doeltreffender te vervolgen. Het effect van deze maatregelen is vooralsnog niet duidelijk. Cijfers over arrestaties en veroordelingen wijzen erop dat afpersing anno 2024-2025 vaak onbestraft blijft. Corruptie, personeelstekorten en beperkte middelen bij politie en justitie, evenals wantrouwen tegenover de politie vormen obstakels voor een doeltreffende bestrijding van afpersing.
Femicide is sinds 2013 strafbaar in Peru. In de jaren daarna heeft de Peruaanse overheid een robuust wettelijk kader ontwikkeld rond geweld tegen vrouwen en gezinsleden. Via het AURORA-programma biedt de overheid gratis en gespecialiseerde diensten aan vrouwen en andere gezinsleden die slachtoffer zijn van geweld. Toch doet slechts een minderheid van de slachtoffers aangifte of zoekt hulp bij overheidsdiensten. Bronnen wijzen onder meer op de beperkte kennis van slachtoffers van hun rechten en van de beschikbare dienstverlening, maar ook op wantrouwen tegenover de overheid. Slachtoffers die wel aangifte doen, worden bovendien regelmatig geconfronteerd met langdurige, complexe en weinig doeltreffende gerechtelijke procedures, die tot revictimisatie kunnen leiden.
In 2021 richt de Peruaanse overheid het Intersectoraal Mechanisme voor de Bescherming van Mensenrechtenverdedigers op. Via dit mechanisme kunnen mensenrechten- en milieuverdedigers die vanwege van hun activiteiten risico lopen, beschermingsmaatregelen krijgen. In de praktijk blijken onderfinanciering, gebrekkige coördinatie en personeelstekorten bij de bevoegde overheidsinstanties de uitvoering van deze maatregelen te bemoeilijken. Tussen 2021 en medio 2025 krijgt daardoor minder dan een derde van de aanvragers daadwerkelijk bescherming.
Politique de traitement
La politique définie par le commissaire général se fonde sur une analyse approfondie d’informations récentes et détaillées sur la situation générale dans le pays. Ces informations ont été recueillies de manière professionnelle auprès de diverses sources objectives, dont l’Agence de l’Union européenne pour l’asile (AUEA), le Haut-Commissariat aux réfugiés des Nations unies (HCR), des organisations internationales de défense des droits de l’homme, des organisations non gouvernementales, ainsi que la littérature spécialisée et les médias. Pour définir sa politique, le commissaire général ne se fonde donc pas exclusivement sur les COI Focus publiés sur le site du CGRA, qui ne traitent que de certains aspects particuliers de la situation du pays. Le fait qu’un COI Focus date d’un certain temps déjà ne signifie donc pas que la politique menée par le commissaire général ne soit plus d’actualité.
Pour examiner une demande d’asile, le commissaire général tient non seulement compte de la situation objective dans le pays d’origine à la date de la décision mais également de la situation individuelle et des circonstances personnelles du demandeur. Chaque demande d’asile est examinée au cas par cas. Le demandeur d’asile doit montrer de manière suffisamment concrète qu’il éprouve une crainte fondée de persécution ou court un risque réel d’atteintes graves. Il ne peut donc se contenter de renvoyer à la situation générale dans son pays mais doit également présenter des faits concrets et crédibles le concernant personnellement.
Pour ce pays, il n’y a pas de note de politique de traitement disponible sur le site Internet du CGRA.